مرگ
حدیث (1) امام صادق علیه السلام :
صِلَةُ الرحامِ تُزَ کّى العمالَ وَتُنمى
الموالَ وَ تَدفَعُ البَلوى وَتُیَسِّرَ الحِسابَ وَتُنسِئُ فِى الجَلِ؛
صله
رحم، اعمال را پاکیزه، اموال را بسیار، بلا را برطرف و حساب (قیامت) را آسان مىکند
و مرگ را به تأخیر مىاندازد.
کافى، ج 2، ص 157، ح 33
حدیث (2) امام صادق علیه السلام :
صِلَةُ الرحامِ تُحَسِّنُ الخُلُقَ وَ
تُسمِحُ الکَفَّ وَتُطیبُ النَّفسَ وَتَزیدُ فِى الرِّزقِ وَتُنسِئُ فِى
الجَلِ؛
صله رحم، انسان را خوش اخلاق، با سخاوت و پاکیزه جان مىنماید و روزى را
زیاد مىکند و مرگ را به تأخیر مىاندازد.
کافى، ج 2، ص 151، ح 6
حدیث (3) امام على علیه السلام :
اَربَعَةُ اَشیاءَ لا یَعرِفُ قَدرَها اِلاّ اَربَعَةٌ : اَلشَّبابُ لا یَعرِفُ قَدرَهُ اِلاَّ الشُّیوخُ وَالعافیَةُ لا یَعرِفُ قَدرَها اِلاّ اَهلُ البَلاءِ وَ الصِّحَةُ لا یَعرِفُ قَدرَها اِلاَّ المَرضى وَ الحَیاةُ لا یَعرِفُ قَدرَها اِلاَّ المَوتى؛
ارزش چهار چیز را جز چهار گروه نمىشناسند : جوانى را جز پیران، آسایش را جز گرفتاران، سلامتى را جز بیماران و زندگى را جز مردگان .
مواعظ العددیّه، ص 275
حدیث (4) پیامبر صلىاللهعلیهوآله:
لِیَتَزَوَّدِ العَبدُ مِن دُنیاهُ لآِخِرَتِهِ ، وَ مِن حَیاتِهِ لِمَوتِهِ وَ مِن شَبابِهِ لِهَرَمِهِ ، فَاِنَّ الدُّنیا خُلِقَت لَکُم وَ اَ نتُم خُلِقتُم لِلخِرَةِ ؛
انسان باید براى آخرتش از دنیا، براى مرگش از زندگى و براى پیرىاش از جوانى، توشه برگیرد، چرا که دنیا براى شما آفریده شده و شما براى آخرت آفریده شدهاید .
تنبیه الخواطر، ج 1، ص 131
حدیث (5) امام باقر علیه السلام:
اَلبِرُّ وَ الصَّدَقَةُ یَنفیانِ الفَقرَ وَ یَزیدانِ فِى العُمرِ وَ یَدفَعانِ عَن صاحِبِهِما سَبعینَ میتَةَ سوءٍ ؛
کار خیر و صدقه، فقر را مىبَرند، بر عمر مىافزایند و هفتاد مرگ بد را از صاحب خود دور مىکنند.
ثواب الاعمال، ص 141
حدیث (6) پیامبر صلىاللهعلیهوآله:
فِى الزِّنا سِتُّ خِصالٍ: ثَلاثٌ مِنها فِى الدُّنیا وَ ثلاثٌ فِى الآخِرَةِ، فَاَمّا الَّتى فِى الدُّنیا فَیَذهَبُ بِالبَهاءِ وَ یُعَجِّلُ الفَناءَ وَ یَقطَعُ الرِّزقَ وَ اَمّا الَّتى فِى الآخِرَةِ فَسوءُ الحِسابِ وَ سَخَطُ الرَّحمنِ وَ الخُلودُ فِى النّارِ ؛
زِنا، شش پیامد دارد: سه در دنیا و سه در آخرت. سه پیامد دنیایىاش این است که: آبرو را مىبَرد، مرگ را شتاب مىبخشد و روزى را مىبُرد و سه پیامد آخرتىاش: سختى حسابرسى، خشم خداى رحمان و ماندگارى در آتش است.
خصال، ص 321، ح 3
حدیث (7) امام باقر علیه السلام:
اَلبِرُّ وَ الصَّدَقَةُ یَنفیانِ الفَقرَ وَ یَزیدانِ فِى العُمرِ وَ یَدفَعانِ عَن صاحِبِهِما سَبعینَ میتَةَ سوءٍ ؛
کار خیر و صدقه، فقر را مىبَرند، بر عمر مىافزایند و هفتاد مرگ بد را از صاحب خود دور مىکنند.
ثواب الاعمال، ص 141
حدیث (8) امام حسین علیه السلام :
ما أَهوَنَ المَوتَ عَلى سَبیلِ نَیلِ
العِزِّ وَإِحیاءِ الحَقِّ لَیسَ المَوتُ فى سَبیلِ العِزِّ إِلاّحَیاةً خالِدَةً
وَلَیسَتِ الحَیاةُ مَعَ الذُّلِّ إِلاَّ المَوتَ الَّذى لاحَیاةَ مَعَهُ؛
چه
آسان است مرگى که در راه رسیدن به عزّت و احیاى حق باشد، مرگ عزتمندانه جز زندگى
جاوید و زندگى ذلیلانه جز مرگ همیشگى نیست.
احقاق الحق، ج11، ص601
حدیث (9) امام على علیه السلام :
اَلمَنِیَّةُ وَلاَ الدَّنِیَّةُ
وَالتَّقَلُّلُ وَلاَ التَّوَسُّلُ؛
مرگ آرى امّا پستى و خوارى هرگز، به اندک
ساختن آرى امّا دست سوى این و آن دراز کردن هرگز.
نهج البلاغه، حکمت 396
حدیث (10) امام صادق علیه السلام :
یَعیشُ النّاسُ بِاِحْسانِهِمْ اَکْثَرَ مِمّا یَعیشونَ بِاَعْمارِهِمْ وَ یَموتون بِذُنوبِهِمْ اَکْثَرَ مِمّا یَموتونَ بِآجالِهِمْ؛
مردم، بیشتر از آنکه با عمر خود زندگى کنند، با احسان و نیکوکارى خود زندگى مىکنند و بیشتر از آنکه با اجل خود بمیرند، بر اثر گناهان خود مىمیرند.
دعوات الراوندى، ص 291، ح 33
حدیث (11) امام على علیه السلام :
مَنْ عَطَفَ عَلَیْهِ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ اَدَّباهُ وَ اَبلَیاهُ وَ اِلَى الْمَنایا اَدْنَیاهُ ؛
شب و روز بر هر کس بگذرد، او را ادب مىکند، فرسودهاش مىنماید و به مرگ نزدیکش مىسازد.
کافى، ج 8 ، ص 17، ح 2
حدیث (12) امام حسین علیه السلام :
لَو عَقَلَ ألناسُ و تصَّوروا الموتَ بِصورتهِ لَخَرِبَتِ الدُّنیا ؛
اگر مردم تعقل می کردند و مرگ را تصور می کردند، دنیا ویرانه مىشد.
خرد گرایى: ص 334 ح 1094
۰نظر
